Chanson Noir

Film Censorship in the US

www.screenonline.org.uk/film/id/593210/index.html

Who’s afraid of Virginia Woolf - Mike Nichols, 1966 - brak vele Hays-regels en luidde het einde van de Code in, en het begin van het rating system gebonden aan leeftijden.

Sex in the cinema - www.kinseyinstitute.org/services/gallery/cinema/essay.php

The Don’ts and Be Carefuls were the first Code, which was’nt really followed because of lack of power (1927 - 34, Hays Office). From 1934 - 67: ‘The only way to get criminal or sexual material through PCA (Production Code Administration) censors was if the Breen Office decided that a movie had ‘compensating moral value‘ that overrode the severity of the offending content. [..] During the reign of the PCA, sex in the cinema was forced to hide in shadows of subtle innuendo and suggestion. [..] Exploitation filmmakers, who worked outside of the Hollywood mainstream, took advantage of the clean respectability of studio films. They understood the value of shock. Exploiteers would simply hit the road with a film, moving from town to town and setting up exhibition venues along the way. [..] exploitation pictures often were able to circumnavigate local laws by insisting that their films were educational. Or they would claim that the films were made in cooperation with local, state, and federal officials and were a public service that examined the terrible scourges of society. [..] Advertising of exploitation movies used sentences as: ‘Man’s secret yearnings brought to light’ and ‘Girls ensnared into lives of shame’, plus exciting lists of adjectives such as ‘Sensational! Bold! Startling’

National Legion of Decency (wikipedia)

Founder Cicognani warned against the ‘massacre of innocence of youth‘ and urged a campaign for ‘the purification of the cinema‘.

Mae West, an early target of the Legion, may have had the Legion in mind as the model of the fictional Bain bridge Foundation in her satire on censorship, The Heat’s On (1943)

Ik zit vast, tenminste, zo voelt het. Het plan is een monster geworden, een grote fascinatie voor de filmindustrie die een cultuur beïnvloedde. Hartstikke interessant allemaal, om een boek over te schrijven wellicht. Maar een beeldende muziekvoorstelling? Een liedje over censuur, dat kan ik me misschien nog wel voorstellen. Die censuur, die dubbele lagen, het worstelen met opgelegde regels, het creatief zijn en toch zeggen wat je wilt en zo de censuur te slim af zijn? Er is vast wat mee te beginnen, maar het is veel te groot en abstract. Wat is het verhaal, wat wil je ermee? Belangrijk is dat het plan zo snel mogelijk de deur uit gaat. Het hoeft maar tot op bepaalde hoogte concreet te zijn. Waar ligt die lijn? Hoe kan het steviger zonder het te moeten herschrijven?

Voor censuur heb je een overtreding nodig, een woord, beeld, of actie die niet ‘moreel gewenst’ is. Wat moeten we met die ‘overtredingen’ doen, suggestie van geweld o.i.d. uitbeelden lijkt me erg. We kunnen er NIET vanuit gaan dat we zoiets overtuigend kunnen acteren. Zou toevallig kunnen ontstaan. Maar is niet zo interessant. Wat wel? ik denk het mechanisme van censuur, en de motivatie om het toe te passen, of te ontwijken.

Censuur gaat uit van iets negatiefs, iets dat niet mag, iets dat fout is. Schoolmeester-achtig. Hoe krijg je daar lichtheid of diepte in, en ontwijk je platheid of elitarisme - ‘wij progressieve Nederlanders zijn een stap verder’.

Kunnen we op een ander element ‘leunen’ dan onze lichamen/personages, zodat de vraag ‘als wie/wat staan we daar’ minder dringend is, maar in een later stadium in het proces beantwoord kan worden? Zoals bijv. een grotesk decor met dingen die in de lucht hangen, objecten waar je achter kunt staan, veel schaduwen, een windmachine. Dingen die (om)vallen. Als ‘ons zelf’ er staan. Of een aantal boeken (Duits, Frans, Engels) waaruit we fragmenten voorlezen die gaan over detectives die hun missie zien mislukken? Of een hele goede Amerikaanse voice-over die Raymond Chandler voorleest, of regels uit de Production Code. Of regels uit de Production Code geprojecteerd boven ons.

We (en vooral ik) moeten onszelf niet te serieus nemen. We spelen ook maar wat. We zijn onszelf. In een vrij Nederland, waar alles mag. Wanneer is censuur leuk?

Kan censuur het verhaal zelf zijn? Het script?

De Production Code ging uit van ‘clean and artistic entertainment’, iets waar het publiek echt op zat te wachten vond men. Het waren geen ‘millions more or less conditioned to the suggestive and sensational’. (print The 1930 Production Code, p.1)

Reasons Supporting Preamble of Code

Art can be morally good, lifting men to higher levels. This
has been done through good music, great painting, authentic fiction, poetry, drama.

Art can be morally evil in its effects. This is the case
clearly enough with unclean art, indecent books, suggestive drama. The effect on the lives
of men and women is obvious.

Reasons Underlying Particular Applications

1. Sin and evil enter into the story of human beings and hence in themselves are
valid dramatic material.

2. In the use of this material, it must be distinguished between sin which
repels by its very nature, and sins which often attract.

a. In the first class come murder, most theft, many
legal crimes, lying, hypocrisy, cruelty, etc.

b. In the second class come sex sins, sins and crimes
of apparent heroism, such as banditry, daring thefts, leadership in evil, organized crime,
revenge, etc.

General Principles

1. No picture shall be produced which will lower the moral standards of those who see it. Hence the sympathy of the audience shall never be thrown to the side of crime, wrong-doing, evil or sin.

2. Correct standards of life, subject only to the requirements of drama and entertainment, shall be presented.

3. Law, natural or human, shall not be ridiculed, nor shall sympathy be created for its violation.

I. Crimes Against the Law

These shall never be presented in such a way as to throw sympathy with the crime as against law and justice or to inspire others with a desire for imitation.

II. Sex

The sanctity of the institution of marriage and the home shall be upheld. Pictures shall not infer that low forms of sex relationship are the accepted or common thing.

2. Scenes of passion

(a)
These should not be introduced except where they are definitely essential to the plot.

(b)
Excessive and lustful kissing, lustful embraces, suggestive postures and gestures are not to be shown.

(c)
In general, passion should be treated in such manner as not to stimulate the lower and baser emotions.

6. Miscegenation (sex relationship between the white and black races) is forbidden

VI. Costume

1. Complete nudity is never permitted. This includes nudity in fact or in silhouette, or any licentious notice
thereof by other characters in the pictures.

4. Dancing costumes intended to permit undue exposure of indecent movements in the dance are forbidden.

VIII. Religion

2. Ministers of religion in their character as ministers of religion should not be used as comic characters or as villains

X. National Feelings

1. The use of the flag shall be consistently respectful.

De makers van Chanson Noir willen onderzoeken hoe Film Noir filmmakers omgingen met censuur, naar wat het opleverde in films en welke uitwerking het had, en heeft, op het publiek. Een gevolg van de worsteling van de filmmakers met de Hollywood Production Code waren de vele scènes die niet expliciet waren, maar juist suggestief. Creatieve oplossingen? Als je niet mag laten zien wat je eigenlijk wilt laten zien, wat doe je dan om toch het beoogde doel te bereiken?

Zelfcensuur
- makers die zichzelf beperken uit respect, of uit angst voor andersdenkenden (moslimfundamentalisten).

Moreel Esperanto - Paul Cliteur

Google op reve, ezel, god.

Bron

In de allereerste aflevering van “Dialoog, tijdschrift voor homofilie en maatschappij” had Gerard Kornelis van het Reve (zoals hij toen nog heette) een ‘Brief aan mijn Bank’ opgenomen. Daarin vertelde de schrijver hoe hij zich de Wederkomst voorstelde: ’Als God zich opnieuw in Levende Stof gevangen geeft, zal Hij als Ezel terugkeren, hoogstens in staat een paar lettergrepen te formuleren, miskend en verguisd en geranseld, maar ik zal Hem begrijpen en meteen met Hem naar bed gaan, maar ik doe zwachtels om Zijn hoefjes, dat ik niet te veel schrammen krijg als hij spartelt bij het klaarkomen.’ Op 22 februari 1966 stelde SGP-parlementariër ir. C.N. van Dis Kamervragen (aan de ministers van justitie en van cultuur, recreatie en maatschappelijk werk) over deze uitlatingen en drong aan op vervolging op grond van art. 147 van het Wetboek van Strafrecht. De ministers antwoordden dat het Amsterdamse parket inderdaad vervolging zou instellen. De officier van justitie betrok in zijn dagvaarding ook een nauw verwante passage uit de inmiddels verschenen bundel ‘Nader tot U’. Daarin had Van het Reve namelijk geschreven: ’En God Zelf zou bij mij langs komen in de gedaante van een éénjarige, muisgrijze Ezel en voor de deur staan en aanbellen en zeggen: „Gerard, dat boek van je – weet je dat Ik bij sommige stukken gehuild heb?” „Mijn Heer en mijn God! Geloofd weze Uw Naam tot in alle Eeuwigheid! Ik houd zo verschrikkelijk veel van U”, zou ik proberen te zeggen, maar halverwege zou ik al in janken uitbarsten, en Hem beginnen te kussen en naar binnen trekken, en na een geweldige klauterpartij om de trap naar het slaapkamertje op te komen, zou ik Hem drie keer achter elkaar langdurig in Zijn Geheime Opening bezitten, en daarna een present-eksemplaar geven, niet gebrocheerd, maar gebonden – niet dat gierige en benauwde – met de opdracht: „Voor De Oneindige. Zonder Woorden”.’ De rechtbank oordeelde dat de passages weliswaar godslasterlijk waren, maar geen smalend karakter hadden. Reve ging daarop in hoger beroep, waarbij hij zelf zijn verdediging voerde. Hij wees er onder andere op dat de wet een onzinnig onderscheid maakt tussen het lasteren van personen die als God worden vereerd en het uitschelden van bijvoorbeeld Maria, Boeddha, of Krishna, die immers niet als goden worden beschouwd. ^{[6] [10]} Van het Reve werd vrijgesproken — een oordeel dat in april 1968 door de Hoge Raad werd bevestigd. Kort daarop werd hem de PC Hooftprijs toegekend.

http://prodcode.dhwritings.com/AR/AR.html

Early Hollywood was mindful of the damage that could be done a story or performance and the consequent lower box-office receipts. From the 1920s, the major Hollywood studios had financed an industry watchdog organization to keep from production certain stories that would not be permitted by local and state censor boards, attempting through internal restraint to communicate to the distant governments that the governments needn’t bother to discern unwholesome content within new movies because Hollywood would do that for the nation. This self-policing did not prevent renegade producers from producing unapproved scenarios nor did it have the authority to rein in member studios when some found that sin paid off at the box office. The denouncers of the gradual erosion of this early self-policing found sympathetic ears not in the industry’s Studio Relations Committee but rather in nationally-known religious leaders who mounted boycotts and threatened Hollywood with the loss of millions of patrons were the studios not to accede to their demands. The religious leaders were not willing to settle for some films being deemed “adults only.” They sought that all studios offer full slates of movies devoid of the types of sexual morality and violence that had brought on the boycotts. In 1934, they got their wish. Intransigent religionists were installed as leaders of the Production Code Administration, which operated as part of the Motion Picture Producers and Distributors of America. Although the MPPDA had long existed, its dictates would now have “teeth.”

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!